Category: Uit die Pen van Jan Venter

VERGEET

(‘n Toneelstuk in een bedryf opgevoer in die Gereformeerde Kerksaal gedurende die jaareind funksie circa 2000)

As die gordyne oopskuif, sit Jan by ‘n gedekte tafel geklee in ‘n baadjie, hemp en das. Aan die voorkant van die tafel aan die gehoor se kant, hang die tafeldoek tot op die grond. Op die tafel staan sy briewetas.

Jan: As ek so na die gehoor kyk, lyk dit vir my of die Doppers vergeet het om konsert toe te kom…..
Lees koerant
Hier staan dit….Die helfte van Huilboslaan is in die donkerte gehul omdat die meeste mense vergeet het om hulle water en ligte rekenings te betaal….
‘n Boer het vergeet om sy hek toe te maak en sy vee het verlede nag groot verwarring veroorsaak op die R101. Arme beeste, hulle ook maar seker net op die teerpad gaan wei het…..
Klippie, ou vrou, hoe lyk dit? Kry ek nie ontbyt vanmôre nie? Klippie, het jy vergeet dat ek vandag werk toe gaan? Toe kom nou, Klippie.

Klippie kom op met ‘n skinkbord. Sit die skinkbord op die tafel neer en loop af.

Jan: Klippie, jy het die suiker vergeet.

Klippie bring die suikerpot en gaan af.

Jan: Die mensdom vandag…..almal vergeet net en dan sê hulle net…..jammer ek het vergeet. Die burgemeester vergeet om by die skou op te daag en moes toe herinner word. Wat ‘n geskarrel het dit net nie afgegee nie.

Eet intussen.

Dertig persent van die bevolking vergeet om hulle inkomstebelasingvorms in te handig. Kyk net hoe hardloop die manne rond as die vulliswa verby kom, almal vergeet mos altyd om die swart sakke uit te sit.
Dit is darem vreeslik soos dit deesdae aangaan….. almal vergeet net.
Vat nou maar vir dominee, hy noem sy oudste seun Hanou, maar as mens na sy spannetjie mooi dogters kyk, is dit duidelik dat hy vergeet het wat die woord Hanou beteken.
Lank gelede toe ek nog op skool was……
Klippie, het jy vergeet om my lunch te bring? Jy weet mos dat ek werk toe moet gaan of het jy net vergeet?

Klippie bring ‘n pakkie en gaan af.

Dit lyk meer na toebroodjies as na lunch. Ek hoop net sy het nie vergeet dat ek net botter eet nie.
O dit is darem goed dat daar nog mense soos ek is wat kan onthou. Wat sou gebeur as almal net vergeetagtig is. Die wêreld sou net ophou bestaan as dit nie was vir mense soos ek nie.
Klippie, kom jy my nie totsiens sê nie?

Klippie kom op, soen Jan en staan met hande in die sye en kyk as Jan sy briewetas neem en, netjies geklee in sy pak as hy afstap sonder sy broek.

Applous

Ek loop op die lughawe Charles de Gaulle by Parys in Frankryk en dink aan die afgelope vyf wonderlike dae hier in Parys.

Nie net was die rugby en die gees op die paviljoene onbeskryflik nie – alles was ongelooflik.  Ons is wêreldlampioene!

Ek het die Eiffeltoring gesien, ek het die gees ervaar van Bok Town naby die Eiffeltoring, waar onder andere Sunette Bridges vir duisende mense in Afrikaans gesing het, ek het langs die Champs Elysees met sy wye sypaadjies geloop na die Arc de Triomphe, ek het die Notre Dame gesien, ek het die sypaadjiekafees geniet, ek het die Denkerstandbeeld in die Rodin Museum gesien, ek het die stampvol ondergrondse treine wat hulle Metro noem, beleef, ag en nog te veel om op te noem. Dit was soos ‘n droom. My eerste besoek aan die wêreldstad Parys!

Terwyl ek so loop in die groot sale van die lughawe, val my oog op ‘n bord wat lees Port “something”. My Frans laat veel te wense, maar die woord laat my dink aan my kinderjare toe ek ‘n portmanteau gehad het. Ek dink ‘n ander naam vir ‘n portmanteau is ‘n reisvalies.

Maar dit daar gelaat – die portmanteau was ‘n groot leertas waarin ek al my goed gebêre het met al my omswerwinge. Ná hoërskool, toe ek uit die huis gegaan het, het ek al my waardevolle besittings soos my bloemlesings, my skoolrapporte, my sertifikate van verdienste, my atletiekbekertjies, my medaljes en die eerste briefies wat ek van ‘n meisie gekry het, in die portmanteau gepak en in die stoorkamer gaan wegsteek.

My oorlede ma het ‘n parfuum met die naam “Evening in Paris” gebruik. Dit het in ‘n donkerblou botteltjie gekom en bo-oor die bottletjie was daar ‘n wit miniatuur Eiffeltoring so ses sentimeters hoog. Ek het twee van die torinkies ook in my portmanteau gebêre.

Ek het altyd vir my ma gesê dat ek nog eendag na die Eiffeltoring wil gaan. My ma het altyd gesê: “Dit is baie ver, dit kos baie geld, vergeet dit.” Nou loop ek hier in Parys se lughawe na die vliegtuig wat my terug na Suid-Afrika sal neem en ek het aan die Eiffeltoring geraak!

Nou wat is die moral of the story? Moet nooit vir iemand sê dat sy droom iets is wat onmoontlik is nie. Ek is nou 77 jaar oud.
Die artikel van Jan Venter het die 9de November 2007 In Die Pos, Warmbad se koerantjie, verskyn op bl 10. J H V

Die volgende het ek nie op skrif gelees nie. Dit is maar mondeliks aan my oorgedra.

My oupagrootjie, Johannes Hendrik Venter, was die enigste kind. My oupa, Jan Hendrik Venter, was ook die enigste kind. Op 2 of 3 Junie 1902 was hy te perd terug na sy plaas naby Makwassie net na die Anglo Boereoorlog. Die Vrede van Vereeniging was die 31ste Mei 1902, maar Engelse soldate wat nog nie geweet het dat die vrede verklaar is nie, het hom op sy perd doodgeskiet.

My ouma het toe my pa verwag en hy is op die 4de Augustus 1902 gebore en hy is as Johannes Hendrik gedoop. Die afsterwe van haar man het my ouma diep getref en sy is oorlede toe my pa twaalf jaar oud was. Hy was die enigste kind. Hy het toe by ‘n Schmit gesin in Christiana groot geword waar hy ook die aambag as grofsmit geleer het.

Hy het toe ‘n besigheid as grofsmit in Krugersdorp begin. Die besigheid was bekend as Blacksmith, Farrier and Bodybuilder. Die bodybuilder het verwys na die werk as wabouer. Hy was versoek om die plaaslike rugbyspan af te rig. Die span het hulle liga wedstryde gewen en hulle het selfs twee Springbokke opgelewer. Hulle truie was wit met ‘n rooi streep, wat later Transvaal (nou die Goue Leeus) se rugby kleure geword het.

My pa het my ma daar in Krugersdorp ontmoet en hulle is ook daar getroud. Ek is op die 12de Junie 1931 in Krugersdorp gebore as Jan Hendrik. My pa is oorlede toe ek vier jaar oud was. My ma is weer in 1938 getroud met NFJ Snyman. Uit daardie huwelik is daar ook net een seun gebore, Jacobus Philipus. Ek is egter die enigste Venter.

Ek is op 7 November 1953 getroud in Krugersdorp met Annetjie Holder. (Annetjie is gebore in Krugersdorp as Anna Wilhelmina Helena op 5 Februarie 1932.) Sy het die volgende jaar op die 16de September 1954 geboorte geskenk aan Johannes Hendrik – ook in Krugersdorp.

Johan, soos hy algemeen bekend is, het in ongeveer Julie 1975 met Johanna Maria Le Roux (Marianne) getrou terwyl hy op universiteit was. Annemari is op 29 Februarie 1976 gebore. Johan is geskei in 1980 net na verpligte weermag-basies, terwyl hy Offisiersopleiding in die weermag in Kroonstad gekry het. Johan het weer op 27 April 1985 met Elmarie Pretorius (gebore op 31 Oktober 1962 in Krugersdorp) in die huwelik getree. Hulle enigste kind, Elriëtte Herni, is op 3 Augustus 1990 gebore.

Nico Francois is veertien en ‘n half jaar na Johan gebore op die 4de Mei 1969. Hy is ook in Krugersdorp gebore. Nico het op 13 November met Nadine in die huwelik getree. Nadine is op 3 April 1980 in Bloemfontein gebore. Hulle het twee kinders, naamlik Jessica-Anne wat op 14 Maart 2011 gebore is, en Leo Henri wat op 5 Februarie 2014 gebore is. Die kinders is beide in Sandton gebore. Nico en sy gesin is tans woonagtig in Sydney Australia.

Hoe dikwels word daar gesê,

En dan word die Bybel aangehaal:

Rig jou net op die toekoms wat voorlê.

In jou verlede was jy opgesaal

Net met kruise wat jy moet agterlaat.

Nogtans brand dit in my hart

En trane wel in my oë.

Regtig herleef ek weer die smart

Innig soos in baie dae vervloë.

Nou kan ek my net op die HERE verlaat.

Geloof, hoop en liefde is al wat oorbly.

Ek vertrou mooi herinneringe sal net drome bly.